Byggt á vinnureglum þeirra eru tjakkar aðallega skipt í tvo flokka: vélrænni og vökva. Vökvatjakkar, vegna kosta þeirra eins og vinnusparnaðar-, mikils stöðugleika og stillanlegrar lyftihæðar, hafa orðið almennt val í iðnaði, byggingariðnaði og bílaviðgerðum. Eftirfarandi greining lýsir notkun tjakka úr þremur víddum: tæknilegum meginreglum, notkunarsviðsmyndum og iðnaðarstöðlum.
Tæknilegar meginreglur og kjarnanotkun
Vökvatjakkar senda þrýsting í gegnum vökvakerfi. Kjarnahlutir þeirra innihalda strokk, stimpla, dæluhús og lokar. Þegar stýrishandfangið ýtir á dæluhlutann fer vökvaolía inn í strokkinn í gegnum einstefnuloka, ýtir stimplinum upp og myndar þannig lyftikraft. Þegar hann er lækkaður losnar olíuþrýstingurinn í gegnum þrýstilokunarventilinn og stimpillinn fellur aftur. Þessi hönnun gerir kleift að lyfta nokkrum tonnum eða jafnvel tugum tonna með tiltölulega litlum rekstrarkrafti (svo sem handdælingu eða rafdrif), sem gerir það hentugt fyrir aðstæður sem krefjast mikillar nákvæmni og mikið álag. Til dæmis, í bílaviðgerðum, geta vökvatjakkar fljótt lyft ökutækjum til að auðvelda dekkjaskipti eða skoðun undirvagns; í byggingariðnaði eru þeir oft notaðir til að styðja við bjálka og súlur, stilla búnaðarstig eða festa þunga íhluti tímabundið. Vélrænir tjakkar (eins og skrúftjakkar) nota skrúfudrifreglu til að hækka eða lækka lyftiblokkina með því að snúa skrúfunni. Þeir eru einfaldar í uppbyggingu og lágir í kostnaði, en lyftihraði þeirra er hægari og burðargeta þeirra er almennt minni en vökvatjakkar. Þær henta betur fyrir léttar-notkunaratburðarásir, eins og bílskúra heima eða viðhald á litlum búnaði.
